ایران:منبع: Health Dey
مترجم: هليا خرم
همه ما روياهايى داريم كه گاهى به حقيقت مى پيوندد. در طرف مقابل همه ما دلشوره هايى هم داريم كه گاهى درست از آب در مى آيند. مثلاً خيلى وقت ها پيش مى آيد كه احساس مى كنيم قرار است، تلفن به صدا در آيد و بعد صداى زنگ تلفن را مى شنويم.
«جوآن مارى ولان» يكى از افراد برخوردار از اين حس است. او هميشه نسبت به اين حس نگران بود و فكر مى كرد چيزى اشتباه در خلقت او وجود دارد تا اينكه متوجه شد اين بهترين هديه اى بوده كه از جانب خداوند به او داده شده و او خيلى خوش شانس بوده كه توانسته چنين هديه اى دريافت كند. او مى گويد: هميشه نشانه هايى را احساس مى كردم. مثل اينكه يك نفر كنارم نشسته سپس صداى پك زدن به سيگار را مى شنيدم و دود سيگار را نيز مى ديدم. از جا بلند مى شدم، از تخت پايين مى آمدم، پدر تويى؟ اينجايى؟ چند سال قبل پدرم در اثر سكته قلبى جان خود را از دست داد و از آن زمان تاكنون من هميشه غم عجيبى در قلبم دارم. اما الآن، صداى نفسهايش و بوى ادكلنش را حس مى كنم و وقتى بوى او به مشامم مى رسد، احساس راحتى مى كنم. اين اولين بارى نبود كه من وجود كسى را حس مى كردم و يا آدمهايى از دنياى ديگر سراغ من مى آمدند.
* نمى خواستم متفاوت از بقيه باشم
وقتى به سالها قبل فكر مى كنم، مى بينم از همان كودكى با بقيه فرق داشتم. اكثر شبها وقتى در تختخواب بودم صدايى مى شنيدم وقتى از خواب بيدار مى شدم، ضربان قلبم تند مى شد. زن و مرد پيرى را مى ديدم كه آغوششان را به روى من باز كرده و با هم صحبت مى كردند. من از ترس به اتاق پدر و مادرم مى دويدم و فكر مى كردم غولها هستند كه شبها سراغ من مى آيند.
پدرم با آرامش كامل مرا به اتاقم باز مى گرداند و با خونسردى زير تخت، داخل كمد و همه جا را بازديد مى كرد و مى گفت: «برو بخواب عزيزم، هيچكس اينجا نيست». اما وقتى من به رختخواب باز مى گشتم، با خود زمزمه مى كردم، پدر تو اشتباه مى كنى. وقتى ۹ ساله بودم. خواب ديدم مادر پدرم تلفن كرد و گفت كه مى خواهد ما را ترك كند و پيش خدا برود. اما همه چيز رو به راه خواهد بود و هيچ اتفاقى بعد از او رخ نخواهد داد. سه روز بعد مادر بزرگم فوت كرد. وقتى ماجرا را براى پدر و مادرم تعريف كردم، مادرم گريه كنان مرا در آغوش گرفت و گفت: «توبايد مثل من و مادرم باشى. ما هميشه قبل از اينكه اتفاق بدى رخ دهد، از آن مطلع مى شويم. ما نفرين شده هستيم.» من هم با گريه پاسخ دادم: «نه من نمى خواهم مثل شما ملعون و نفرين شده باشم» از آن به بعد تا چند سال هر وقت صداهايى مى شنيدم يا خوابى مى ديدم سعى مى كردم آن را ناديده بگيرم و ديگر راجع به اين موضوع با مادرم صحبت نكردم تا اينكه در سن ۱۶ سالگى خواب مرگ پدرم را ديدم و وقتى پدرم را از دست دادم باز هم شوك عجيبى به من وارد شد. اما باز هم با اين حس جنگيدم و به مادرم چيزى نگفتم.
آرام، آرام از طريق تلويزيون، اخبار و روزنامه ها متوجه شدم كه افراد ديگرى نيز مثل من با همين حس وجود دارند كه اتفاقات بد را پيش بينى مى كنند. ۲ سال بعد وقتى با ناپدرى ام «جان» مشغول عبور از جاده بوديم، دوباره ندايى از درونم به من گفت: حركت نكن. تا آمدم موضوع را جدى بگيرم كاميون بزرگى با ما برخورد كرد و هر دوى ما را زخمى كرد.

کنکور امسال هم برگزار شد و رفت... اما دغدغه هميشگي هنوز باقيست: کدام شغل ها در دنياي امروز بيشترين تقاضا و درآمد را دارند؟... واقعيت اينست که امروزه شما حتي بدون تحصيلات دانشگاهي ، و برخي اوقات صرفا با گذراندن تنها يک يا چند درس محدود، هم مي توانيد شغلي موفق و پر درآمد داشته باشيد. و کنکور و مدارک آنچناني دانشگاهي و تيترهاي دکتري و مهندسي ، آنهم در دنياي اينترنت و ماهواره که دسترسي به علم و آگاهي به آساني يک کليک است، جذابيت و اهميت مثلا ده سال پيش را ندارند و شخصيت هم نمي آورد و بنابراين غصه اي هم نبايد خورد ..... اين کنکوري که سالهاست در ايران برگزار ميشود اصلا ملاک و معيار درست و عادلانه اي براي شناخت استعداد آدمها نيست و هيچ ارزشي ندارد و نبايد بابت آن غصه خورد. والدين ايراني هم بالاخره بايد يکبار براي هميشه اين تابو هاي کنکور و مدرک دانشگاهي را کنار گذاشته و نگاه کنند به کشورهاي پيشرفته اي مثل امريکا و ببينند که در چنين ممالکي اصولا مدرک تحصيلي ملاک هيچ چيز نيست: يک رفتگر شهرداري با يک مدير بزرگترين شرکت يا رييس جمهور هيچ فرق ندارند و اينجور مسايل ظاهري اصلا ملاک نيستند و همگي در جامعه احترام دارند و يکديگر را ، حتي رييس جمهورشان را با نام کوچک صدا ميزنند (مثلا در مدارس يا دانشگاهها دانش آموز و دانشجو استادش را با نام کوچکش صدا مي زند و روابط در اين سطح دوستانه و همتراز است) و کسي عقده يا غصه مدرک تحصيلي ندارد. اينگونه تفکرات صرفا مختص ممالک خاورميانه اي و بويژه ايران است و بس. که معمولا از چشم هم چشمي و يا محروميتهاي والدين نشئت ميگيرند.....

شرط دست یافتن به آرزوها
ممکن است بعضی از افراد بگویند:«چگونه می توان چیزی را فقط با خواستن به دست آورد؟!» من می گویم از طریق تمرکز،هرچه را که بخواهید می توانید به دست بیاورید.تمام آرزوها دست یافتنی است.اما این امر به تمرکز شما در جهت واقعی کردن آن بستگی دارد.صرفآ خواست چیزی موجب رسیدن به آن نمی شود.فقط آرزوی داشتن چیزی نشانه ضعف است،نه اعتقاد به حصول خواسته ها.در نتیجه هرگز آرزو کردن به تنهایی کافی نیست،چون در عصر افسانه ها زندگی نمی کنیم.هنگام تفکر درباره موضوعات ارزشمند و موضوعات و تصورات بیهوده،ذهن به یک میزان نیرو مصرف می کند.ء
در این صورت بالاخره موفق می شوید
مراقب آرزوهای خود باشید.تصویری ذهنی از خواسته های خود ترسیم کرده و اراده تان را تا وقتی که به خواسته خود جامه عمل بپوشانید،تثبیت نمایید.هرگز بدون سکان و بی اراده حرکت نکنید.بدانید چه کاری می خواهید انجام دهید و سپس با تمام توان کوشش کنید.در این صورت بالاخره موفق می شوید.ء
تنها رمز موفقیت در به دست آوردن خواسته ها

شادی خواستنی ترین و شیرین ترین احساس بشر است.زن و مرد،پیر و جوان،ثروتمند و فقیر پیوسته در جست و جوی شادی اند و کیفیت زندگی خود را براساس میزان شادی شان می سنجند.از این رو انگیزه بسیاری از رفتارهای ما شاد شدن است.حتی زمانی که با بیماری و تنگدستی، عدم امنیت و بی اعتمادی،نادانی و بی عدالتی می جنگیم،می خواهیم این عوامل اندوه را از زندگی خویش برانیم تا زمینه را برای ورود شادی فراهم کنیم.با گذشت زمان و به تجربه آموخته ایم که تا میهمان ناخوانده غم را از دل بیرون نکنیم،نمی توانیم پذیرای احساس دلنواز و شیرین شادی باشیم.امروزه در نتیجه پژوهش های علوم مختلف شواهد و یافته های بسیاری در مورد شادی وجود دارد.این یافته ها نشان می دهند که احساس شادی علاوه بر آنکه شیرین و دل انگیز است،وجودش سلامت و عمر انسان را افزایش می دهد و سبب برقراری پیوند محبت آمیز میان افراد،جلوگیری از آسیب های اجتماعی،و رشد و آرامش جامعه بشری می شود.حتی بقای بشر را وابسته به گرایش او به شادی و گریزش از درد دانسته اند.براساس دانسته های گذشته و یافته های جدید،شادی از نیازهای اساسی انسان بوده و حق مسلم همه افراد است.بسیاری از متفکران بهترین جامعه را جامعه ای می دانند که بیشترین شهروندان شاد را داشته باشد.بنابراین همه مسئولان جامعه و تک تک افراد بر خود لازم می دانند که برای افزایش شادی های همگانی و فردی تلاش کنند.دولت هایی که بخواهند شادی مردم را افزایش دهند کارشان را با ریشه کن کردن یا به حداقل رساندن بیماری و بیکاری،عدم امنیت و بی اعتمادی،نادانی و بی عدالتی شروع می کنند و با برپایی جشن های عمومی ادامه می دهند.اما تک تک افراد هم می توانند با آگاهی و عمل بر احساس شادی خویش بیافزایند.گام نخست برای رسیدن به این هدف شناخت سرچشمه های شادی است.دکتر ریچارد لیارد در کتاب معروف و پژوهشی خود به نام شادی که در سال دو هزار و چهار منتشر کرده بر هفت عامل بزرگ زیر تأکید می کند:ارتباطات خانوادگی،وضع اقتصادی،شغل،اجتماع و دوستان،وضع سلامتی،آزادی شخصی و ارزش های شخصی.او می گوید که این عوامل به ترتیب اهمیت نوشته شده اند و نتیجه می گیرد که کیفیت روابط ما با دیگران بیش از همه چیز بر شادیمان اثر می گذارد.این نتیجه ای است که بسیاری از ما تجربه کرده ایم.او همچنین پژوهش های دیگری را به عنوان شاهد می آورد تا تأکید کند که ثروت تنها وقتی سبب شادی افراد می شود که آنها را از مرحله فقر درآورده و موجب آسانی امرار معاششان شود.اما پس از این مرحله افزایش ثروت در بالا بردن میزان شادی نقش چشمگیری ندارد.مطالعات اخیر (در سال دو هزار و شش) دکتر دانیل گیلبرت،روانشناس دانشگاه هاروارد نیز این موضوع را تأیید می کند.دکتر لیارد با آمار و ارقام نشان می دهد که اگر چه در پنجاه سال اخیر کشورهای غربی به خصوص آمریکا و انگلیس داراتر و ملت های آنها از خوراک و لباس بیشتر،خانه و ماشین بزرگتر،و امکانات و بهداشت بهتر برخوردار شده اند،اما بر شادی آنها افزوده نشده است.جالب است که در مطالعه مستقل دیگری که در سال دو هزارو سه صورت گرفته ملت نیجریه را شادترین مردم در میان شصت و پنج کشور یافته اند.تحقیقات متعددی نشان می دهند که مردم شصت ساله تا شصت و پنج ساله شادتر از جوانان بیست تا سی ساله هستند و افراد ازدواج کرده شادتر از مجردها هستند.دانستن این نکته ضروری است که پژوهش های گوناگون روانشناسی و زیست شناسی حدود پنجاه درصد از شادی افراد را به ژن های آنها نسبت می دهند.تحقیقات دیوید لی کن پژوهشگر دانشگاه مینوسوتا بر روی دوقلوهایی که در محل های مختلف و دور از هم زندگی می کرده اند،یکی از این پژوهش هاست.با این حال تربیت،شرایط محیط،تصمیم،نگرش و اراده شخصی بر پنجاه درصد دیگر و حتی ژن های به ارث برده شده،اثر گذاشته و در ایجاد و افزایش احساس شادی انسان نقش مهمی ایفا می کند.نصایح خردمندان جامعه ما و نوشته ها و گفته های تجربی بسیاری،حاکی از آن است که همه می توانند با توجه کردن و عمل نمودن به هر یک از موارد زیر شادی خود را افزایش دهند:

رئیس نظارت بر امتحانات مدارس دولت انگلستان بیان داشت هیچ بعید نیست که دانش آموزان کم کم از روش های جیمزباند برای تقلب در امتحانات استفاده کنند. سازمان آموزش و پروش به شدت نگران تقلب های دانش آموزان در امتحانات سال تحصیلی است زیرا این روزها با وسایلی که در اختیار آنها قرار گرفته پاسخ سوال ها در جلسه امتحانات به راحتی برای دانش آموزان قابل دسترسی است. گوشی های بدون سیمی که این روزها در بازار است چنان کوچک است که به سختی قابل مشاهده است. دانش آموزان که از این وسیله استفاده می کنند می توانند سوال ها را به کمک تلفن همراه برای همدست خود در بیرون از جلسه فرستاده و جواب سوال ها را از طریق این گوشی دریافت کنند.